Poul ANDERSON

Cliff Bronson'un apartman katı, karakterini yansıtırdı. Arkaic tarzdaki hafif koyu mobilyalar ve şömine, rahat bir görünüm içindeydi. Yumuşak ışık veren lambanın aydınlığında, küçük alevler görünür, kaybolurdu. Raflar, eski müzik ustalarının plaklarıyla doluydu ve duvarlarda Aeschylus'dan Guthrie'ye dek, Dünya'nın en büyük edebiyatçılarının en çok satan kitapları diziliydi.

Plakları arasında en son pop sanatçılarının eserleriyle birlikte, Stravinsky ve Berlioz'un yapıtları da bulunurdu. Shakespeare, Goethe ve Voltaire arasında bazı değişik yazarlar da vardı. Karşılıklı duvarlarda Frans Hels'ın sayılı eserleri yanında, Dali'nin son resimleri de asılıydı. Düzenleme, dikkatli olduğu kadar sembolik bir anlam da veriyordu.

New York'un parlayan milyonlarca ışığının oluşturduğu duvara bakan bir pano pencere dikkati çekiyordu. Gerçek, odanın karşısındaki yüzeye yansıyordu. Fakat duvarlar arasında önemlilik sırası ve sürat kaybolmuştu. Pahalı radyo-televizyon kapalıydı. Sesi, günler ve haftalar süren bir savaşa karşı koyamamıştı. Konuşmacı, Delius'un kayda alınmış soluğunu, belki de asla gerçek olmamış bir barışı, uyuklayan sloganların ötesinde unutkanlık ve uyuşukluğa terk etmişti.

Bronson'un keyifli bekârlığı, ilginç bulduğu konularla tüm gece konuşmayı sağlama avantajında düğümlenmemişti. Düşünen zekâları bir araya getirmeyi, onlara viski ve sigara ikram ederken, iyi bir ev sahipliği yapmayı da yeğlerdi.

Bu gece Reymond Bruckhart ve Cari Gray'ı davet etmişti. Yeni bir ahbap da edinmişti: Bernie Cogswell. Kibar bir çocuktu. Derin bir koltuğa gömülmüş bedeninde en dikkati çeken yeri, gözleriydi. Bronson, bir bilgin olarak Cogswell'in kendilerine son atom projesi konusunda bilgi vereceğini umuyordu. En azından son tartışmalarında, olumlu bir felsefe uygulamaları mümkün olacaktı; yine de fazla bir şans tanımıyordu, çünkü Cogswell tartışmaya girmek istemez görünüyordu.

Burkhardt ve Gray, bir tartışmaya hazırlanıyorlardı. Gerçi konuya doğrudan girmiyorlardı, ama kullandıkları sözcüklerden, akıllarından geçen anlaşılıyordu. İkisi de dövüşlerini uzaktan sürdürüyorlar ve karşılarındakine kaçma fırsatı tanımıyorlardı.

(1979, Sayı:31/Özel, Sayfa:7)

Gray, büyük bir fabrika kuruluşunda sorumlu yönetmen olup dik başlı, gerçekleri katı gören bir kişiydi. Hayal gücünden yoksundu. Sadece Bronson'un açısından, kendine göre iyi bulduğu bu toplantılardan birine çağırılmayı düşlerdi.

Burkhardt bir heykeltıraştı. Yarattıklarından özel bir zevk alırdı. Orta yaşlı, bir düşçü, bir şair, mistik bir kişiydi. Küçümseme huyundan dolayı, en mantıksal metotları bile, mısralara döküverirdi.

Bronson, bir oyun yazarına benzerdi; veya karakterlerini mutlak tiplerden geçen ve onları rahatça tartışmaya süren Thomas Mann'ın düzeyinde bir romancıydı.

Şu Cogswell de biraz daha anlayışlı olaydı...
-Fakat nereden biliyorsun? diye Gray ısrar etti. Bunu nasıl ispatlayabilirsiniz?

-Bir ahtapotun kollarında değil de bir iskemlede oturduğunu nereden biliyorsun? Bunu ispatla! dedi Burkhardt.

-Bunu görebilirim, hissedebilirim.

-Doğru. Duygularını kullanırsın. Koltuğu yoklarsın. Aynı şekilde, ben de bu bilgiyi doğrudan denetleyebilirim.

-Baksana buraya! Hepimiz deli değiliz ya... Bunun bir iskemle olduğunda anlaşabiliriz. Ama hiç kimse seninle aynı fikirde olmadan, hiç kimse aynı deneyi savunmadan, daha fazla olasılıkları düşünmeden, bunun tam olarak sübjektif bir rüya, bir aldatmaca olduğuna kani olamayız.

-Dünya'da gözleri olan yegâne insanlar olduğumuzu düşün: Işık ve renklerin, kafada yaratılan aldatmacadan başka bir şey olmadığını iddia edebilir misin?

-Bunu denetlemenin yolları olacaktır, nasıl ki renkleri, dalgaları görmediğimiz halde fark edebiliyorsak! Fakat kim, bizim bir kitaptaki ana karakterler olduğumuzu bulabilecektir?

(DEVAM)