Mike Donovan boş bira bardağına bakarken sinirlenmeye başladığını hissetti ve uzun zamandan bari sadace devamlı dinlenmekle yetindiği fark etti.

-Eğer olağanüstü robotlar sorusunu ortaya atarsak, ben en azından bir tane birinci kanuna aykırı davrananı biliyorum.

Gerçekliği olanaksız böyle bir olayın varlığının duyulması üzerine herkes sustu ve Donovan'a döndü.

Bizim ayyaş, dilinin fazla uzadığını fark edip konuşmanın yönünü değiştirmeyi yeğledi:
-Dün gece güzel bir haber duydum, dedi sanki hiçbir şey olmamışçasına, şeyle ilgiliydi...

-Bir insana karşı, kanunsuz bir davranışta bulunan bir robot biliyorsanız, söyleyin! diye Donavan'ın komşu sandalyesinde oturmakta olan Mac Farlane söze karıştı. Benden daha iyi biliyorsunuz ki, bu olay birinci kanuna karşı duyulan şüpheyi açıklamakta.

-Bir başka anlamda, dedi Donovan, ben bildiğimi söyle¬dim.
-Anlatın, diye ısrar etti, Mac Farlane.

Bunun üzerine bardaklarını masanın üstüne bıraktılar.
-On küsur yıl önce Titan'da gerçekleşti bu olay, dedi düşünürken Donovan. Evet, 25 yıl öncesiydi! Özel olarak Titan için geliştirilmiş, 3 robottan oluşan yeni modelleri almıştık. Bunlar MA modellerinin ilk örnekleriydi ve biz onları «Emma bir, iki ve üç» diye adlandırmıştık.

Yeni bir bira ısmarlamak için parmağını şaklattı.
-Robotlar konusunda hayatımın yarısını harcadım, dedi Mac Farlane, ama MA modelinden bir seri imalat yapıldığını asla duymamıştım.

-Size anlatacaklarımdan sonra... evet sonra, imalât zincirinden çekildiklerini anımsamıyor musunuz?
-Hayır!

-Robotları hemen işe koştuk, diye aceleyle devam etti, Donovan. Biliyorsunuz, Satürn'ün etrafındaki yörüngesinin yüzde sekseni boyunca, Titan'ın toprak zemini, fırtınalar mevsiminde tamamen kullanılmaz durumdadır. Müthiş kar fırtınaları süresince, üssü yüz metre uzaktan bulamazsınız. Titan'ın manyetik alanı da bulunmadığından, pusulalar herhangi bir işe yaramaz. MA robotlarının, vibro-dedektörle donatılmış olması; bütün engellere rağmen düz bir hat üzerinde yönlenme olanağını sağlamaktadır, bu da tüm yörünge süresince, maden çalışmalarının aksamadan yürümesine olanak tanımaktadır. Mac, hiç bir şey söylemeyin. Vibrodedektörsüz de uygulamadan kaldırıldı ve bu yüzden bunlardan bahsedildiğini duymadınız. (Donovar derin bir soluk aldı) Anlarsınız ya askeri sır!

-Robotlar, diye devam etti, ilk fırtına mevsimi, sonra da sa¬kin mevsimin başına kadar mükemmelen çalıştılar. Emma-2, kendi görevlerini yapmaktaydı. Sağda-solda kaybolmaktan, yığınların altında gizlenmekten vazgeçmiyor ve onu bulunduğu yerden çıkarmak için dil dökmek gerekiyordu. Sonunda da gayet güzel bir günde ortadan kayboldu ve dönmedi. Onun bir yapım hatası yüzünden kaybolduğunu düşünerek, kalan iki robotumuzla çalışmaya devam ettik. Usta bir elin eksikliğini duymuyor değildik. Sakin mevsimin sonuna doğru Kornsk'a dönmek bir sorun olmaya başladı. Seyahati robotsuz olarak yapmayı gönüllü kabul ettim. Fazla bir riske girmeyecektim, fırtınalar iki günden önce beklenmiyordu ve en az 24 saat erken döneceğimi umuyordum.

Rüzgâr kuvvetlenmeye, hava da ağırlaşmaya başladığı sırada, üsse 15 km. kadar uzaktaydım. Üsse varmadan tayfunun beni düşürmemesi için, hava aracımı yere indirdim ve koşmaya başladım. Zayıf yer çekiminde, bütün mesafeyi bir kokucu kolaylığıyla koşabilirdim, ama düz bir hat takip edebilecek miydim?

Bütün sorun buydu! Hava tüplerinde ihtiyacıma yetecek oksijen vardı ve ısıtma sistemim yeterli düzeyde çalışmaktaydı, ama yine de «Titan» tayfununda 15 km.lik mesafe, çocuk oyunu değildi. Satürn ancak görülebiliyordu ve güneş solgun bir ışık kaynağı haline dönüşmüştü, kar fırtınasında, sırtımı rüzgâra vererek durmak zorunda kalmıştım. Siyah küçük bir cisim az ilerde, tam önümde duruyordu, ancak varlığını fark edebiliyordum, ama ne olduğunu bilmiyordum. Bu dünyada var olabilecek en korkunç varlık, bir fırtınalar köpeğiydi,

Bir kere üzerime saldırırsa uzay elbiselerimin beni koruyamayacağını biliyordum. Ayrıca yetersiz ışıkta tam olarak ona vurabilecek bir atış yapabileceğimi zannetmiyordum. Kötü şans eseri atışım isabetsiz olursa, akıbetim çok kötü olurdu.

Ters istikamete doğru ağır ağır uzaklaşmaya çalıştım, ama hayvan gölgesi beni izledi. Yaklaşıyordu, içimden bildiğim bir duayı okurken silâhımı çekmiştim. Aniden daha büyük bir gölge üzerimde belirince yardım isteyerek bağırmaya başladım. Bu ikinci gölge kaybolan MA robotu Emma-2'ydi. Kayboluşunun nedenleri üzerine kafa yormadan var gücümle bağırmayı yeğledim:

-«Emma. güzel kız, beni bu fırtına köpeğinden kurtar ve üsse götür.»

Suratıma beni duymamış gibi bakmaya devam etti ve bağırdı:
-«Efendim, ateş etmeyin, ateş etmeyin.»
Sonra da hızla fırtınalar köpeğine doğru yöneldi.

Tekrar bağırdım:
-«Bu kötü hayvanı yakala, Emma!»
Onu nazikçe aldı... Yoluna devam etti. Beni geri götürmesi için bağırdım, ama dönmedi. Beni o fırtınada ölüme terk etti.
@

Donovan dramatik bir pozla:
-Hepiniz birinci kanunu iyice biliyorsunuz, dedi. Bir robot, insan yaşantısını asla kast edemeyeceği gibi, etkisiz kalmak yoluyla bile olsa, bir insanı, karşı karşıya kaldığı tehlikeyle yapayalnız bırakamaz! Eh işte, Emma, fırtınalar köpeğiyle birlikte kaçtı ve beni kaderimle karşı karşıya bıraktı. Doğal olarakta birinci kanunu uygulamamıştı.

Büyük bir şans eseri, bu maceradan yaralanmadan kurtuldum. Yarım saat sonra, fırtına dindi. Bu asıl tayfunun başla¬masından önceki kısa duraklamaydı. Nadiren böyle olabiliyordu. Büyük bir hızla üsse döndüm, fırtına da var gücüyle ertesi gün başladı. Emma-2, benden iki saat sonra döndü. Sır aydınlandı, MA modelleri derhal uygulamadan kaldırıldılar.

-Ve açıklama? diye sordu Mac Farlane. Gerçek, neye dayanıyordu?

Donovan zeki tavrıyla devam etti:
-Mac, ben ölüm tehlikesiyle karşı karşıya kalan bir insandım, ama bu robot için benim, hatta birinci kanunun üstünde bir şeyler vardı. Unutmayın ki bu robotlar MA serisine aitti ve kaybolmadan önceki sakin köşeler araması da bu yüzdendi. Bu onun tamamen özel ve kişisel bazı durumları olduğunu gösteriyor. Ve bu olay gerçekten de oldu...

Donovan gözlerini dalgın bir şekilde tavana dikerek sözlerini bağladı:
-O gördüğüm, bir fırtınalar köpeği değildi. Biz onu "Emma-Junior" olarak Emma-2 üsse döndüğünde vaftiz ettik. Emma-2, benim silâhıma karşı onu korumak zorundaydı. Birinci kural ne olursa olsun, "annelik" aşkının gizleriyle karşılaştırılamazdı, elbette!..

(1979, Saya:31, Sayfa:28)