Poul ANDERSON

Dünya'daki ilk robot, metal gövdesinin lazerinde güneş ışınlan pırıldarken yeşil dağlara doğru, yürümesini sürdürdü. Sessiz davranmaya çalışıyordu, fakat ağır gövdesinin yere teması sırasındaki titreşimleri ve içindeki kocaman motorun çalışışını duyabilirdiniz.

Onu cinsiyetsiz olarak düşünemezdiniz. Bir savaşçı ya da patlamaya hazır bir kazan kadar korkusuzdu. Gövdesinin tüm yumuşak ve düz hatları iki buçuk metrelik boyunu ve ağırlığını gizleyemiyordu. İçin için yanan ateş gibi parlak gözleri, seçtiği bölgeyi herhangi bir frekansta görebilirdi. Üzerinize bir X-ışını çevirebilir ve sizi derinlemesine inceleyebilirdi. Onu insansı olarak yaratmışlardı, fakat bu, ona iyi bir çehre kazandırmamıştı. Gözleri, extralensler sayesinde mikroskopik ve teleskobik görüntü verecek şekildeydi; ayrıca bazı duyumsal nitelikler yüzünü süslüyordu; ama başı parlak bir metal maskeden başka bir şey değildi.

Açık gök altında yürüyüşünü sürdürdü.

Çevrede işlerini gören, fabrikalarda çalışan, tarlalarını süren, oyun oynayan, piknik yapan birçok insan vardı. Onun inanılmaz gövdesiyle karşılaşınca sessizleşip bakıştılar. Robotun elektronik alıcıları, onların duyumları hakkında bazı işaretler saptadı. İnsanın bilinmeyene ve yabancılara karşı duyduğu güvensizlik, sinirlilik hali vardı, üzerlerinde. Akıllarının derinliklerinden bir robotun ne olduğu, dünya sakinlerine ne tür bir yenilik getireceği fikri geçiyordu. Onün koca gövdesi, tepeyi aşıp gözden yitince, ardından güldüler ve onu unuttular. Robot, yoluna devam etti.
@

Bu saatlerde Casanova'da fazla müşteri yoktu. Taverna, gün batınımdan sonra dolardı ve otomatik içki makineleri çalışmaya başlardı. Bu, televizyon modasının geçmesinden dolayı oluyordu. Ayrıca bazı ciddi içkiseverler de ikindi vakti, bir iki-tek atmaya geliyorlardı.

İki adam, otomatik dağıtıcılarını deniyorlardı. İçine bozukluk atılınca, karşılığında içki almak oldukça zordu. Kısa boylusu viski ve soda içiyordu, daha uzun olanı birayı tercih etmişti ve ikisi de kafayı bulmuştu.

Kısa koyu saçlı adam, Roger Brady, içkisini bitirdi ve başka bir bardak için düğmeyi çevirdi. «Bir tane daha!» dedi muzafferce.

-Zaman bırak! dedi, kızıl saçlı Pete Borklin. Bu şeyler, gittikçe yavaş çalışıyorlar...

-Ne yapmak istiyoruz bu makinelerle? dedi Brady. Dünyayla bir savaş mı? Dünyayı tümüyle patlatmak ve buradan Pluto'ya dek parçalara ayırmak belki de... Bu, hiç de iyi, olmayacak, Pete. Bazı makineler birlikte gelecekler ve o parçaları yine birleştirecekler.

-Ben sadece içmek istiyorum, dedi arkadaşı. Eşim beni terk etti! Söylemiş miydim?..

-Evet, söylemiştin!

Borklin, ağır başını salladı:
-Benim ayyaş olduğumu söyledi, ben de bir doktora gittim, fakat bana bir yararı olmadı...

-Biliyorum. Psikiyatri, insanların problemlerinde yardımcı olur, ama problemlerini Çözmez... Peki ya problem, çözülemeyecek durumdaysa? O zaman ne olur? Sadece içmek ve unutmaya çalışmak...

-Karım, bir iş sahibi olmamı istiyordu. Fakat ne yapabilirim? Çok çabaladım... Gerçekten de hayatım boyunca çok çabaladım... Çevremde iş kalmadı artık! Makineleri çok iyi yönetirim, yine de kimse kiralamıyor, beni.

-İşçilerin cenneti! Brady'nin ince dudakları büzüldü: Değişim'in sonundan beri, Dünya bir Ütopya oldu. Makineler tüm günlük işleri yüklendiler, hayatın bütün gereksinmelerini daha fazla üretmeye başladılar, bedava olarak.

(DEVAM)

(1978, Sayı:20, Sayfa:27)