Dünyanın belli başlı 6 kıta başkanı, üst düzeyde, İstanbul'da toplanmışlardı. Bu 6 başkana, Arkon adlı, 25. yüzyıl harikası olan bir beyin şeflik ediyordu.

Arkon, yarı madeni yarı insanımsı sesi ile odayı doldurdu:
-Beyler, sorunumuz ortak. Hava kirliliği 23. yüzyılda yapılan Dünya Savaşı geçmişimizi bir yerde yok etti. Fakat teknolojimize bir zarar vermedi. Yeniden, daha uygar bir dünya kurduk. Uyamıyanlar, aramızdan eksildi. Şimdi, bizi hava kirliliği korkunç bir tehlike tehdit etmektedir. Hemen her şeye çare bulan ilim adamlarımız, henüz bu konuya kesin bir çare bulamadılar. Bulunanlar da yetersiz kalıyor.

Arkon'un uzun konuşması burada noktalandı ve sözü Amerika Devletleri Başkam Vilmark aldı:
-Evet durum gerçekten kötü, zararlı tüm canlıları yok ediyoruz. Ama yine de önünü alamadık.

Afrika Devletleri Başkanı Tor:
-Ben bu canlıların yok edilmesine karşıyım. Bu sebepten de kıtamdaki ülkelerde bir kısıtlama yapmadım. Bence bu canlıları yok etmemiz, belki de insanlığın sonu olabilir. Bu dert, 23. yüzyıl öncesi insanlığında da vardı. Fakat onlar böyle bir yola başvurmadan yasaya bildiler. Pekala biz de uyum sağlayabiliriz.

Avrupa Devletleri Başkam Siris, Tor'a hışımla dönerek bağırmaya başladı:
-Zaten sizin gibilerin yüzünden hayatlarımız tehlikeye giriyor. Binlerce insan hala ölmekte, siz hala bekleyelim diyorsunuz.

Antarktika Devletleri Başkam llkar araya girdi ve:
-Lütfen beyler, kavga etmeye değil, soruna nasıl çözüm bulabileceğimizi tartışmaya geldik, dedi.

Okyanusya Devletleri Başkanı Endi de, İlkar'ı destekleyerek söze karıştı:
-Tabii, boş sözlerle soruna çare bulabileceğimizi hiç sanmıyorum.

Arkon bu konuşmalara hiç karışmadan dinleyerek ve odada bulunan gözler sayesinde de izleyerek sessizce bekliyordu. Zaten zorunlu olmadıkça karışmazdı. Kendisine danışılmasını beklerdi. Yeryüzünde hangi konuda olursa olsun, tüm verileri, kesin veya yaklaşık olarak bilirdi.

Odadaki elektrikli hava hala dağılmamıştı. Vilmark, Arkon'a hitap ederek:
-Arkon, havadaki Azotlu ve Karbonlu gazlar, son olarak, nasıl durumda acaba? diye sordu.

Arkon'un sesi odayı bir kere daha doldurdu:
-Oksijen miktarı, % 25'i buldu. Zamanla daha da artacak. Yok edilen bitkiler çok az. Hala Dünya'nın yarısı yeşillik içinde.

Arkon'un bu sözlerini duyan lafa karışmayan, Asya Devletleri Başkanı Tan, yerinden kalkarak kapıya yöneldi ve çıktı. Onun arkasından Vilmark ve Siris de çıktılar. Odada, llkar, Endi ve Tor kalmışlardı. Bu davranış savaş demekti. Onlar da sessizce odayı terk ettiler.

Arkon, bu karbonsuz yaşamıyan insanlara engel olmadı, istese olabilirdi ama olmadı. Zira emindi ki hiçbir zaman bir sonuca varamıyacaklardı. Nasıl olsa harp sonunda yenen taraf diye bir şey olmayacaktı, önemli olan kendisiydi ve savaşa engel olmayacaktı. Yerin merkezine yakın bir noktada bir bina olarak yapılmıştı. Bekliyecek ve görecekti. Kendisine tekrar ulaştıklarında, insanlık yine eski uygarlığına kavuşmuş demekti, insanlar o zaman oksijenle yaşıyor olmalıydılar. Her şeyi bilebiliyordu ama inandıramıyordu. Zira ne de olsa cansız bir yaratıktı onlar için.

Sessizce binadaki yaşam düzeyini yavaşlattı ve uzun bekleyişine hazırlandı.

1981, Sayı:63, Sayfa:13