Rüya başladı.
Garip. Terliyordu. Nedendi acaba?
-Bu... Insan mı?
Ses. Çevresine bakındı. Neredeydi?
-İnsan türünü ilk görüşün galiba....

Bir ses daha. Değişik. Kıpırdandı huzursuzca. Bakındı çevresine. Sesler nereden geliyordu?
-Kims.....
-Evet... ilk görüşüm... Doğrusu merak ediyordum.
"Neden insan?" sorusunu tekrarlamak için yutkundu, hazırlandı:
-Kimsiniz?
-Soru soruyor bu...
-Kapasitesi elverişli...
-Onun için mi insan? Başka bir canlı değil?
-Evet.
-Niye başka bir insan değil de bu peki?..

İnce bir gülüş. Sonra tekrar konuşmalar:
-Biliyor musun?
Bir şey söylemedi diğeri, bekledi.
-Bize inanmayanlardan bu....
Diğeri bağırır gibi:
-Ciddi misin? diye sordu.
Yankılandı sesi. Adam bakıyordu çevresine; algılayamıyordu bir şey ama. Boş boş bakıyordu.

Tekrarladı yine sorusunu:
-Kimsiniz?
Kısa bir sessizlik.
-Söylesek... inanacak mısın?
Bir şey demedi adam. Bilinçsizce bağdaş kurup oturdu.
-İnanma istersen... Söyleyeceğiz yine...
-Uzaylıyız... Uzaydan... 8.evren parçacığından geldik.

Bir tedirginlik hissediyordu adam. Açıklayamıyordu. Bu yanıtı alınca gevşediğini hissetti, içten bir kahkahayla güldü bir süre.
-Çok bilim kurgusal... dedi alaylı.
Yine bir sessizlik.
-İnanmadın öyle mi?
-İnanmamı mı bekliyordunuz? Aptalca bir şaka...
-Ne?
-Bize "aptal" dedi... Sen de duydun.
-Duydum... evet ama ne demek bu?
-Gerçekten "bu tür" hakkında bilgin az.
-Söylemiştim... ilk bu. Sahi... Nedir bu "aptal"?

Diğeri öfkelendi:
-Ciddi olamazsın... Böylesi ilkel bir yaratık bizi nasıl?...
-inanmıyor bize ya...

Adama seslendi, diğeri bağırarak:
-Kızdırdın beni... Farkında mısın?
-Değilim... "Drakula'yım" deseydiniz... belki size inanırdım. Ama uzaylı?...
Kısa bir sessizlik daha. Sonra ince sesle konuş¬malar...
-Ne yapabiliriz bu ilkel tipe?
-Küçük bir ceza....
-Ney?
-Düşünelim.

Adam oturuşunu bozmamıştı. Yine bakıyordu boş gözlerle çevresine. Bir süre fısıltılar dııydu. Sonra yine ona yönelik sesler:
-Dinle bizi...
-Yine uzaycılık mı?

-Dinlen, biraz. Uyanacaksın az sonra. 30 saniye süren var. Bizimle ilgili düşüncelerini değiştirmen için bu süre.
-Değiştirmessem...

-O zaman yüz organlarının yerleri değişecek, hayatın boyunca öyle yaşayacaksın. Duyuların, beynin etkilenmeyecek... Yalnız ilginç bir görünüş...
-Unutma... 30 saniye...
-Anlıyorsun sanırım...

Kahkahalarla gülmeye başladı. Kahkahalarla güldü. Devam etti gülmeye.

Uyandı. Gülüyordu. Bağdaş kurmuştu yatakta. Şaşırdı. Kesti gülmesini. Karısının bakışları... Biraz baş ağrısı...
-Ne oldu?

Karısına bakmadan yanıtladı:
-Yok bir şey, dedi mırıldanır gibi.
-Terlemişsin ama. Islaklık...
@

-8...9...10...
-Yazık olacak...
-11...12. saniye... 13. saniye...
-Komik bir rüyaydı, dedi adam.

Konuşmadı karısı.
-Uzaylılar vardı... Bana... .
-18.Saniye...19....
-Emindim... inatçı bir tip...
-20 ... 21.... saniye

Sessizce binadaki yaşam düzeyini yavaşlattı ve uzun bekleyişe hazırlandı.
-Ceza verdiler...

Kalktı ağır ağır, banyoya doğru yürümeye başladı yavaşça. Karısı sabahlığını düzeltiyordu dolabın başında.
-30 saniye süre içinde onların varlığına inanmam gerekmiş... Yoksa... Gerçek... ben de unuttum... neydi acaba?
-Fazla uzay filmi seyrediyorsun... dedi karısı gülümseyerek.

-25 saniye...26....27...
-Gerçekten...

Banyoya girdi, her zamanki gibi aynanın karşısına geçti. Kıpırtısızdı. Bakıyordu öylece, bir yandan da anlatıyordu:
-İlginç bir cezaydı ama...

-28... Saniye...
-... yazık olacak...
-30. Saniye...

Kadın banyodan gelen çığlıkla irkildi, banyoya koştu. Adam elleriyle yüzünü örtmüştü.
Bir kez daha bağırdı.

Kadın bir şey anlamamıştı.

Yerinden kıpırdamıyordu. Bayıldı, küvete yığıldı, yavaşça. Elleri kenara kaymıştı.

(1981, Sayı:63, Sayfa:12)