.....ve güneş yeniden doğarken o sonsuz yerde bir adam güneşi sarmak ister gibi kollarını açmışken ............

Bu olayları gerçekten yaşadım ya da rüyamda sadece seyretmekten öteye gidemedim.

Olayların başlangıcı ne zaman başladı, hatırlamıyorum. Bulunduğum yer neresiydi?

Burası dünyadan kaç mil uzaklıkta; nereden çıktı dünyadan uzak olduğum? Bilinçaltım mı beni böyle düşündüren? Dışarıdayım hava çok sıkıcı ve boğucu. Güneşin son günü............

Her şey sona eriyor. İnsan, elinde olduğunu sandığı şeylerin birden yok olmasına dayanamıyor.

Ölmek............
Ve insan böyle birbirinden ayrı olmasına rağmen birbirini tamamlayan bir bütünün parçaları, her şeyi başaran şu insanın güneşe ve ölüme bağlı kalması.

Güneş parlak, güneş doğal. Yoo bunlar birer kandırmaca! Bir kere güneş sahte... sahte biliyorum!

Yarın son gün ............
Güneşin ve benim!

Gerçek güneş neden yok oldu? Bunu hiç kimse çözemedi, ama sahtesini yapmayı başardılar. Biliyorduk, bu sahte güneşin uzun süre dayanamayacağını. Nihayetinde güneşin sonunnu da ben göreceğim. Bir tek ben, neden?

İnsanlığın son tohumu. Gerçekten neden “ben”, özelliğim ne? Bu günün geleceğini kesin olarak herkes biliyordu. Beklemektense hemen ölmeyi tercin ettiler. Acı duymadan ölümün tadını alamadan uykularında her şey olup bitti.

Yıl 3982, gün pazartesi! Son'a 14 saat kaldı. Artık dakikalar, saniyeler sayılı benim için. Bunu önemsemiyorum...

Acaba düşüncelerimde samimi miyim? Ben de onlar gibi ölebilirim! Beni ne alıkoyabilir? Ama buna cesaretim yok. belki cesaret meselesi değil. Ölmeğe bu kadar yakınken, nasıl olduğunu tatmak varken, gerçekten çok güç, kolay yolu seçmek...

Onlardan ayrıcalığım olmalı! Onlar gibi korkak olamam! Her şeyi görmeliyim, ne olacağını hissetmeliyim. O zaman anlarım kendimi, her şeyimle insan olduğumu! "İnsan", ne anlam ifade edecek benim için? Bu yeryüzü için ne yapabilirim? Oturup buranın tarihini mi yazayım?

1978 GENÇLER ve AMATÖRLER ARASI
BİLİMKURGU ÖYKÜ YARIŞMASI
KİTAP ÖDÜLÜ

(1978, Sayı:23, Sayfa:7)

Ne saçma sapan düşünüyorum, Elimden hiçbir şey gelmez, çünkü evren beni zamana esir etti, Ellerim kollarım, beynimle her şeyimle zincirli bir köleyim. Zaman geçiyor, zaman akıyor, zaman ise sonsuz değil.

Her zaman onlardan farklı olmak isterdim, şimdi bu fırsat elime geçti! Kime ispat edeceğim? Gerçekten önemli mi? Bu neyi değiştirecek? Sonumu mu? Hiç sanmıyorum!

Ölmek benim için korkulacak bir şey değil. Çekinmem için bir neden yok. Ölüm doğal, tıpkı yemek yemek uyumak gibi!

Benim yerime bir başkası olsa idi ne düşünürdü, ne yapardı? Hem neden "güneş öldü" diye biz de ölüyoruz? Bunu anlayamıyorum! Onunla bizim aramızdaki bağıntı neye dayanıyor? Ne diye bunu araştırmayıp boyun eğdik? Şartlandık mı biz güneşe?

Güneş yine her zamanki gibi ufuktan doğuyor. Dört-Beş dakika sonra her şey sona erecek!

Gözlerim, gözlerime bir şeyler oluyor, güneşe doğru parlak bir cisim yaklaşıyor. Katıla katıla gülüyorum, güneşin ortası yok oldu! Şimdiki durumu çok komik, böyle bir şey olacağını hiç sanmıyordum. Bulutlar renkten renge giriyor, yoo birazdan her şey kararacak buna dayanamam, kabullenemem!

Hayır!...

Hayır!...

Tıpkı cehenneme döndü burası, tahammül edemiyorum bu sıcaklığa, vücuduma bir şeyler oluyor, bacaklarım beni taşımıyor. Ayakta duramıyorum, güneşi sarmalıyım, kucaklamalıyım. beni bırakamaz, buna izin veremem...

Beş dakika geçmeden yeryüzündeki son canlı da kalmadı. Serin bir rüzgar esiyor. Artık her şey bitti, insanlık ve gelecek için...