Bu gün programda ne yar? diye sordu yaşlı adam.

Kadın nefis bir biftek parçasını yutarken, bunun sentetik protein, yosun ve bakterilerden ibaret olduğunu düşünüyordu. O anda aklına program geldi, son birkaç günden beri herkes ondan söz ediyordu. Söylendiğine göre bu program bir şaheserdi, yılın ödülünü alacağına kimsenizi kuşkusu yoktu. Metropolün çeşitli bölgelerinde gösterilişi olaylar yaratmış, hatta sert eleştirilere neden olmuştu; yayından vazgeçilmesi bile düşünülmüştü.

Bazı psikologlar bu gibi programların, insanların metropol yaşantısına uyum yapmasına engel olduğunu söylüyorlardı. Son ayın raporlarına bakılacak olursa, metropolden ayrılmak isteyenlerin sayısı birden artmıştı. Basın da olayı abartıp destekliyordu. Bir başyazar metropolün en üst katında yaşayanlardan sadece yüzde beşinin yılda birkaç kez aşağıya, yere indiğini, kalanların ise çoğunun yaşamları boyunca yeri hiç görmediğini ileri sürüyordu.

Ona göre 125. kattaki plastik orman hiçbir zaman gerçek doğa gereksinmesini karşılayamaz çirkin bir taklit, aldatmacaydı. İnsanların metropolden ayrılmalarını önlemek için hazırlanmış bir tuzaktı.

Adam terminali kapadı, demek bu kadar etkiliydi? Sabırsızlıkla beklemeye başladı. Çocukluğunu hatırladı. Yıllardır bisiklete binmemişti. Ormanı da hatırlıyordu, yangını söndürmek için o da gitmişti. Ağaçları, kaçışan kuşları; sonra bir sürü ayrıntıdan söz etti, dalıp gitti.

Program kontrol merkezi yine her zamanki gibi telaş içindeydi. Titiz yönetmenler her şeyin kusursuz olması için çalışıyorlardı. Yüklü bir gece olacaktı, program için yirmi bin abone yer ayırtmıştı. Birazdan hepsi devreye girecekti. Bilgisayar tam kapasiteyle çalışacaktı; her şey ona bağlıydı, son kontroller yapıldı.
@

Adam seleye oturdu ve gidonu kavradı, pedallar dönmeye başladı. Hava çok güzeldi, böyle bir yolculuk için daha iyisi olamazdı. Bahar çiçeklerinin kokusu geliyordu; hafif bir rüzgâr saçlarım uçuruyordu; sevinçle korna çaldı... Yol taş kaplamaydı, hafifçe sarsılıyordu. Onyedi yaşındaydı sanki, birden gençleşmiş gibiydi.

Arkadan yaklaşan bir motor sesi işitti, aynada bir otobüs gözüktü. Çocuklar okuldan dönüyordu, hızla yanından geçerken ona el salladılar. Söyledikleri şarkı motor sesiyle uzaklaştı, Bir an için kendi okulunu anımsadı. Yol oldukça işlekti. Yanından geçen evlere, insanlara baktı. Şimdi kentin dışına yaklaşıyordu. Bahçeli küçük evler arasından geçip kenti geride bıraktı. Şimdi toprak bir yola çıkmıştı. Kuşlar ötüşüyor, rüzgâr otları dalgalandırıyordu. İlerde orman vardı.

1977 GENÇLER ve AMATÖRLER ARASI
BİLİMURGU ÖYKÜ YARIŞMASI
2.ÖDÜL

(1977, Sayı:16, Sayfa:6)

Ormana girmişti, anlatımı güç bir güzellik içindeydi. Sık dallar arasından yer yer güneş ışınları yere kadar süzülüyordu. Her yanı çam kokusu sardı. Rüzgârdan dallar birbirine çarpıyor, yapraklar hışırdıyordu. Islık çalmaya koyuldu.

Toprak yol ağaçlar arasından kıvrılarak, devam ediyor, oldukça da sarsıyordu; ama bu daha gerçekçi bir izlenim veriyordu. Derinden bir su sesi duyuluyordu. Ses yaklaştı ve inanılmaz berrak dere gözüktü. Ahşap, eski bir köprüyü geçti.

Bulutlar birden güneşi örttüler, rüzgâr şiddetlendi, yüzüne ellerine düşen damlalarla yağmur başladı.

Ormanda yağmuru dinliyordu, yapraklara çarpan sayısız damla ve bisikletin muntazam, ritmik ve mekanik sesi doğal bir müzik oluşturuyordu. Adam hızdandı. Su birikintileri, küçük gölcükler arasından geçiyor, etrafa sular sıçratıyordu.

Uzakta bîr şimşek çaktı, artık ormandan çıkıyordu, bir süre daha gittikten sonra asfalt yola çıktı. Yağmur da dinmişti. Her yer ıslak toprak kokuyordu. Uzakta bir gökkuşağı belirdi...

Tek tük otomobiller, gelip geçiyordu. Yol sonsuz kırlar, sisli tepeler arasından uzanarak kente ulaşıyordu.

Nihayet adam ara sokaklardan birine saptı. Yolun sonunda, ağaçlar içindeki villaya gidiyordu. Bahçe kapısını açmak için durdu.
@