Mayb uykusunda döndü ve örtüyü başına çekti. Çok derin bir uykudaydı, fakat mesajdan kaçamadı. Her zamanki gibi beynine işledi ve ardından... diğer sesi duydu:
-Mayb!

Yüzünü duvara döndü... faydasızdı. Mesajlar ikileşmişti. Biri yıkıcı, kuvvetli ve kızgındı; diğeri kendi adıydı: "Mayb"

Gözlerini açtı, yatağında doğruldu. Duvardaki kırmızı ışıklı sinyal yanıyordu. Düğmeye bastı:
-Buyrun?

Şefin mesajı sinirliydi:
-Mayb. Şu küçük Andi'ye bir şeyler yapmayacak mısın? Uyumak istiyorum!

-Gidip onu görebilirim, dedi yorgun bir sesle. Fakat... bunun doğru olduğunu sanmıyorum.

-Yine de uyumak istiyorum. Bildiğin gibi yap, Mayb. Teşekkürler!

Sinyal ışığı söndü. Mayb, ayakkabılarını aradı. Andi'ye yardım edebileceğini düşündü. Onun için bir şeyler yapabilmek isterdi.

Koridora çıktı. Tüm çocukları severdi, Mayb. Bu yüzden, Çocuk Islah Merkezi'nin üçüncü binasında çalışıyordu. Çocuklar, birinci binaya dokuz aylıkken gelirdi. Bütün testlerden geçerlerse, dokuz ay sonra ikinci binaya giderlerdi.

Çocukların bazıları garipti. Doğumları sırasında bazı kusurları olurdu. Onlarda bunu fark etmek kolay oluyordu. Birinci ve ikinci binalarda problem yoktu. Zorluk burada, üçüncü binada başlıyordu. Buraya gelen tüm çocuklar iyi görünüyorlardı, ancak davranışları, muhtemel hataları gösterebiliyordu. Bundan dolayı, davranışları dikkatle gözleniyordu.

Bazen çocuklardan biri, testte başarısız olurdu. O zaman Mayb, raporunu yazmak zorunda kalırdı: «Tavsiye: Korumaya Son». Bunu takiben çocuk, "Sessizlik Odası"na alınırdı. İş, orada uzun sürmezdi. Önce hafif bir gaz püskürmesi, ardından cansız bedenin, çöp yakma fırınına fırlatılışı...

(1977, Sayı:14, Sayfa:7)

Mayb, bazen çok üzülürdü, ama görevinden kaçmayı düşünmezdi. Andi, ona epey problem olmuştu; çünkü kalbinde özel bir yeri vardı. Bu çirkin yüzü ve ateş kızılı saçları seviyordu. Bazen onun nadir bir yaratık olduğunu düşünürdü. Önceleri, bu fikri kabul etmekten kaçınmıştı. (Belki Andi'nin öfkeli talepleri bitebilirdi... belki de vahşi gücü, onu terk edebilirdi).

Mayb, Sessizlik Odası düşüncesini itti. Nadir çocuklara, özel ilgi göstermeliydi. Onlardan biri, daha iyi bir insan olabilirdi. Çok özel yapıda biri, insanlığa yeni bir hizmet getirebilirdi! Nadir olmak, her zaman kusurlu olmak değildi. Her iyi insan, nadir biri sayılırdı; ama her nadir insan, iyi biri olamazdı. Yaşam koşulları zordu... Andi için daha da zor olacaktı!

Mayb soluğunu tuttu ve oda kapısını açtı. Çocuğun gücü, ona bir şamar gibi çarptı. Işığı yakınca, çığlık kesildi. Yatakta ayakta duruyordu ve iri gözlerle ona bakıyordu.

-Ne istiyorsun?

-Su. Ayrıca yüzmek istiyorum!

-Odanda su var, Andi. Yüzme zamanı da değil. Niçin iyi bir çocuk olamıyorsun? Neden diğer çocuklar gibi uyumuyorsun?

-Diğer çocuklar gibi DEĞİLİM! Yüzmek istiyorum!

Mayb, küçük odanın köşesine gitti ve duvardaki bir düğmeye bastı. Su, fıskiye gibi aktı. Andi yatağından atladı, ağzım suyun altına tuttu.

-Düğmeye basabilirdin, Andi. Bunu biliyorsun!

-Sen basınca güzel oluyor.

-Yine de uyuduğumu biliyordun. Yataktan kalkmak ve buraya kadar gelmek zorunda kaldım.

-Hepsi doğru, dedi çocuk tatlı bir ifadeyle.
Yatağına tırmandı. Mayb kapıya yöneldi.

DEVAM